Arxiu d'etiquetes: hijos

Quan no hi ets | Cuando no estás

Quan no hi ets, sobra lloc al sofà. I tot està ordenat i el menjador sembla més gran.

Hi ha silenci, i penso que tinc moltes coses a fer.  Aquelles coses que no puc fer quan hi ets, perquè no tinc gaire temps.

Quan no hi ets la tarda es fa llarga, i em sobra el temps. I el sopar es fa depressa, sense interrupcions. Penso que podré llegir tranquil·la i que no hauré d’enfadar-me perquè vagis a dormir.

Però quan no hi ets enyoro els teus cotxes, i quan corres pel menjador. Que em donis patades al sofà i que em demanis que em quedi més estona a la teva habitació. Enyoro quan no calles i veure com poc a poc se’t tanquen els ulls i dorms.

Quan no hi ets faig veure una mica que no passa res,  com fas tu… però t’enyoro Roger. I truco, per sentir-te la veu, una mica.

– Mama, on esteu? – preguntes
– A casa nostra –
et dic, i parlem de coses.

I penjo enrarida, perquè quan no hi ets em fas falta i m’hi hauré d’acostumar…

Sitges beach

Cuando no estás, sobra sitio en el sofá. Y todo está ordenado y el comedor parece más grande.

Hay silencio, y pienso que tengo muchas cosas que hacer. Aquellas cosas que no puedo hacer cuando estás, porque no tengo mucho tiempo.

Cuando no estás la tarde se me hace larga, y me sobra tiempo. Y la cena se hace deprisa, sin interrupciones. Pienso que podré leer tranquila y que no tendré que enfadarme para que vayas a dormir.

Pero cuando no estás hecho de menos tus coches, que me llames y grites des del comedor. Que me des patadas en el sofá y que me pidas que me quede más rato en tu habitación. Hecho de menos ver como se te cierran los ojos, poco a poco y te duermes.

Cuando no estás finjo un poco que no pasa nada, como haces tú … pero te hecho de menos Roger. Y llamo por teléfono, para oir tu voz, un poquito.

– Mama, donde estás?
– En casa – te digo – y hablamos de cosas. 

Y cuelgo con una sensación rara, porque cuando no estás me haces falta y tendré que acostumbrarme…